İnsanoğlu ölümsüzlüğü büyük bir tutkuyla arzular; ne var ki, sahiden iyi insanların hatırasının sonsuza dek yaşadığını çoğu zaman göz ardı eder. Oysa bu hatıra önce bir sonraki neslin hafızasına kazınır, oradan da kuşaktan kuşağa aktarılır. Böylesi bir ölümsüzlük onlara gerçekten yetmiyor mu? İpek Denizinden Sibirya’ya 1861 yılının o büyük reformlar çağına dönüp baktığımızda, İmparator II. Aleksandr’ın maiyetinde gencecik bir kamer-paj çıkar karşımıza. Uzun boyuyla dikkat çek

Bruno Latour, modern düşüncenin sınırları dışında çalışmaya cesaret eden ender filozoflardan biriydi. 1947’de Fransa’da doğan Latour’un akademik serüveni, klasik anlamda bir felsefe kariyerinden çok, disiplinlerin birbirine temas ettiği bir düşünsel güzergâh olarak şekillendi. Bilim ve teknoloji çalışmaları, antropoloji, sosyoloji, metafizik ve siyaset teorisi onun pratiğinde ayrışmayan alanlardı; çünkü Latour için modernliği anlamanın yolu, modernliğin masum saydığı kavramla

1967’de Paris’te doğan Quentin Meillassoux, antropolog Claude Meillassoux’nun oğlu olarak entelektüel bir çevrede büyüdü. École Normale Supérieure’de aldığı felsefe eğitimi sırasında Hegel ve Marx’a yoğun biçimde yöneldi; bunu “gençliğimde diyalektik sevgisi beni içten içe yiyip bitirdi” şeklinde dile getirir. O yılların hâkim felsefi atmosferinde mutlak hakikatlerin bilinemeyeceği, felsefenin kesin cevaplardan vazgeçmesi gerektiği düşüncesi yaygındı. Meillassoux ise felsefe